นับจากวันหนึ่ง ช่วงเวลาที่มัฟฟินหายไปจากสายตาก็เริ่มมีมากขึ้นเรื่อย ๆ
เมเปิลคิดว่าคงเป็นเพราะความสนใจของมัฟฟินกำลังขยายไปยังที่อื่น ๆ เธอรู้สึกดีใจ แต่ในใจก็มีความเหงานิด ๆ ที่บอกไม่ถูก
ความรู้สึกนั้นหมายถึงอะไรกันแน่ เธอเองก็ยังไม่รู้
ร้านเริ่มกลับมาสงบและเข้าที่เข้าทางทีละนิด
บันทึกตัวเล็ก ๆ ที่ลูกค้าทิ้งไว้ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเต็มผนังไปหมด เป็นครั้งแรกที่เมเปิลคิดว่า
ถึงเวลาที่จะทำให้ที่นี่เป็นร้านของเธอเอง ไม่ใช่ร้านของพ่อแม่อีกต่อไปแล้ว
ก้าวแรกของการยืนด้วยลำแข้งของตัวเอง เธอเริ่มค่อย ๆ จัดเรียงบันทึกเก่า ๆ ที่ลูกค้าสมัยพ่อแม่ทิ้งเอาไว้อย่างทะนุถนอม
และในระหว่างบันทึกเก่า ๆ เหล่านั้น เธอก็ได้พบสิ่งหนึ่งที่แปลกประหลาด
บันทึกแผ่นหนึ่งเขียนด้วยลายมือเอียง ๆ ส่วนชื่อบนนั้นเลือนรางจนแทบมองไม่ออก
มือที่อ่านอยู่ค่อย ๆ สั่นเทาขึ้นมาช้า ๆ
นั่นคือจดหมายฉบับสุดท้ายที่ตุ๊กตาคู่ใจซึ่งอยู่เคียงข้างคุณแม่ของเมเปิลตั้งแต่เด็ก ทิ้งไว้ก่อนจะหายไปตลอดกาล
ที่แท้คุณแม่เองก็เคยมีตุ๊กตาคล้าย ๆ มัฟฟินอยู่ด้วย ด้วยความช่วยเหลือของตุ๊กตาตัวนั้น คุณแม่จึงค่อย ๆ สร้างร้านอาหารขึ้นมาได้ แต่ในวินาทีที่ร้านรุ่งเรืองและคุณแม่ได้พบความสุขที่สมบูรณ์แบบ ตุ๊กตาก็เลือนหายไปอย่างเงียบ ๆ ตามกฎของการถูกลืมครั้งที่สอง
โดยไม่ได้ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้เลย และไม่ได้ทิ้งความทรงจำใด ๆ ไว้เลย
เมเปิลกำบันทึกแผ่นนั้นไว้ในมือ ยืนนิ่งอยู่นานทีเดียว
ทุกสิ่งที่มัฟฟินกำลังช่วยเหลือเธออยู่ สุดท้ายแล้วก็คือเส้นทางที่จะทำให้มัฟฟินค่อย ๆ หายไปจากเธอเช่นกัน เพิ่งจะตอนนั้นเอง ที่เธอสัมผัสได้อย่างรางเลือน
