โลกของดาวตุ๊กตา ที่ที่ตุ๊กตาซึ่งถูกเด็ก ๆ ลืมเลือนมารวมตัวกัน
เลยทางช้างเผือกออกไป ในที่ที่เด็ก ๆ จำไม่ได้อีกแล้ว มีดาวดวงเล็ก ๆ ดวงหนึ่งอยู่
ที่นี่คือที่ที่ตุ๊กตาซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกใครบางคนกอดไว้แน่นในอ้อมแขนมารวมตัวกัน ตุ๊กตาที่ถูกใส่กล่องในวันย้ายบ้านแล้วก็ไม่เคยถูกหยิบออกมาอีกเลย ตุ๊กตาที่หลับใหลเงียบ ๆ อยู่ในกล่องบนห้องใต้หลังคา ตุ๊กตาที่ถูกผลักไปไว้ลึกในลิ้นชักในวันที่เด็กคนนั้นเข้าโรงเรียน
ที่ที่สิ่งของซึ่งถูกลืมเลือนมารวมตัวกัน เหล่าตุ๊กตาเรียกดาวดวงนั้นว่าดาวตุ๊กตา
บนดาวตุ๊กตา มีหนังสือเวทมนตร์เก่าแก่เล่มหนึ่ง
หนังสือเก่า ๆ ที่ไม่มีปก ไม่มีชื่อเรื่อง เหล่าตุ๊กตาเรียกมันว่าตำราสูตรอาหาร ทุกครั้งที่เด็กบนโลกได้พบกับช่วงเวลาแห่งความสุข พลังงานอันอบอุ่นนั้นจะไหลผ่านทางช้างเผือกมาเติมหน้ากระดาษเปล่าของหนังสือเล่มนี้ โดยเฉพาะตอนที่ใครสักคนได้ลิ้มรสอาหารที่ทำด้วยใจจริงและรู้สึกว่าหัวใจค่อย ๆ ละลาย ความรู้สึกนั้นจะถูกจารึกลงไปทั้งดวงในรูปแบบของสูตรอาหาร
ความทรงจำอันมีค่าของลูกค้า กลิ่นในวันนั้น ไปจนถึงสีหน้าตอนคำแรก
นั่นคือบันทึกแห่งความสุข
วันนั้นมาร์ฟินพบสิ่งแปลกประหลาดในตำราสูตรอาหาร
หน้าของเมเปิลว่างเปล่า
เมื่อวาน เมื่อวานซืน และก็คงตั้งแต่นานมาแล้ว ตรงที่ควรจะถูกเขียนเอาไว้กลับไม่มีอะไรเลย
มาร์ฟินค่อย ๆ ยื่นมือออกไป ลูบไล้หน้ากระดาษว่างเปล่า กระดาษเย็นเฉียบ
มาร์ฟินมองข้ามทางช้างเผือกลงไปยังโลก แสงไฟกำลังลอดออกมาจากหน้าต่างของร้านอาหารเล็ก ๆ
เมลโลว์คิทเช่น ที่ที่พ่อแม่ของเมเปิลค่อย ๆ สร้างมันขึ้นมา และตอนนี้เมเปิลกำลังดูแลรักษาไว้เพียงคนเดียว
วันนี้เมเปิลก็ยืนอยู่ในครัวอีกเช่นเคย ทำตามสูตรอย่างเที่ยงตรงโดยไม่มีผิดพลาด แต่กระนั้นมือที่วางจานอาหารที่เสร็จเรียบร้อยลงกลับช้ากว่าเดิมเล็กน้อย
ในครัวที่ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังหลังลูกค้ากลับไปแล้ว เมเปิลยืนอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานโดยไม่ได้ทำอะไรเลย
ทำเหมือนเดิมทุกอย่าง แต่ทำไมรสชาติถึงได้ว่างเปล่าแบบนี้
เสียงพึมพำคนเดียวนั้นเหมือนจะลอยมาถึงตรงนี้
มาร์ฟินปิดตำราสูตรอาหารลง
มาร์ฟินรู้ดีว่าเมเปิลกำลังพยายามมากเพียงใด
ทั้งการพยายามไม่ปิดร้านลงหลังจากสูญเสียพ่อแม่ไป ทั้งการยิ้มแย้มต่อหน้าลูกค้าและเหนื่อยล้าก็ต่อเมื่ออยู่คนเดียว ทุกอย่างเหล่านั้น มาร์ฟินเฝ้ามองอยู่อย่างเงียบ ๆ จากดาวตุ๊กตามาตลอด
แต่เมื่ออยู่ตรงหน้าหน้ากระดาษว่างเปล่าของเมเปิล มาร์ฟินก็คิดเป็นครั้งแรกว่า
จะเอาแต่มองอยู่แบบนี้ไม่ได้แล้ว
บนดาวตุ๊กตามีกฎข้อหนึ่ง
ห้ามกลับไปยังโลก สิ่งที่เคยร่ำลาไปแล้ว ก็ต้องรักษาการลานั้นเอาไว้
มาร์ฟินเองก็รู้กฎข้อนั้น
แต่ถึงอย่างนั้น มือทั้งสองข้างก็โอบกอดตำราสูตรอาหารแนบอกไว้แล้ว
