หลังจากเรื่องวุ่นวายกับเหล่าตุ๊กตาที่ถูกทิ้งจบลง อยู่ๆ Maple ก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา
ความรู้สึกเลือนรางว่า ครั้งหนึ่งข้างกายเธอเองก็เคยมีตุ๊กตาแบบนั้นอยู่เหมือนกัน
Maple ระบายเรื่องนี้ให้ Muffin ฟังเหมือนเล่าเรื่องที่กังวลใจ Muffin ไม่ได้พูดอะไร พูดไม่ออกต่างหาก
ช่วงนั้นพอดีเทศกาลของหมู่บ้านก็กำลังจะมาถึง
ทั้งคิดเมนูใหม่ ทั้งดูแลร้าน Maple รู้ดีว่ากำลังหักโหม แต่ก็ไม่ยอมหยุด
จนวันหนึ่ง เธอเจอสมุดบันทึกภาพเก่าๆ ในห้องเก็บของ มือที่กำลังพลิกหน้ากระดาษหยุดลงตรงหน้าหนึ่ง ตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่ถูกวาดด้วยเส้นเก้ๆ กังๆ ในสายตาของ Maple มันดูคล้ายกับ Muffin
ฉันเนี่ย... หรือว่าจริงๆ แล้วรู้มาตั้งนานแล้วก็ไม่รู้ ว่าจะได้เจอเธอในอนาคต!
Muffin หลับตาลงเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร
ในที่สุด Maple ก็ล้มป่วย Muffin นึกถึงอาหารดูแลคนป่วยที่พ่อแม่เคยทำให้กินเวลาที่ใครในบ้านไม่สบาย แล้วค่อยๆ ก้าวเข้าไปในครัวอย่างระมัดระวัง
ในช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่น Maple รู้สึกราวกับว่าพ่อแม่กลับมา พอลืมตาขึ้น ก็เห็น Muffin อยู่ตรงนั้น
ในวินาทีที่ตักช้อนแรกเข้าปาก บางอย่างก็เปลี่ยนไป ภาพหมีในสมุดบันทึกกับ Muffin ที่อยู่ตรงหน้าเริ่มซ้อนทับกันเข้ามา
วันเวลาที่กินข้าวอยู่คนเดียว ตุ๊กตาที่ให้นั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะแล้วพูดคุยด้วย และคำสัญญาที่เคยให้ไว้ในตอนนั้น
สักวันฉันจะทำของอร่อยจริงๆ มาให้เธอได้กินจริงๆ ให้ดู!
Maple ค่อยๆ มองไปที่ Muffin
Muffin ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าน้อยๆ อย่างเขินอาย แล้วเอาหัวมาแนบกัน จากท่าทางเล็กๆ นั้น Maple ก็ได้คำตอบที่แน่ชัด
เรา... มาลองทำของที่เคยกินด้วยกันบ่อยๆ ในตอนนั้นกันไหม?
เส้นทางของการตามหาความทรงจำที่ถูกลืมเลือน ก็ค่อยๆ เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบๆ เช่นนั้นเอง
